Vandaag is een zeldzame dag: ik word wakker met een beeld. Het is ook een dag waarop ik iets nieuws doe. Hopelijk wordt dat leuk. Maar ja, ik zie ook wat risicofactoren en kijk er met wat gemengde gevoelens naar uit. En over precies zo’n dubbele ervaring gaat dit beeld.
Het is het beeld van een arend, met z’n vleugels gespreid en zwevend op de wind. Een beeld dat me in mijn leven niet voor de eerste keer vergezelt. Vandaag gaat het samen met een wijsheid die iemand eens met me deelde, alweer jaren geleden.
De wijsheid gaat over tegengestelde krachten, waar we in ons leven altijd mee hebben te maken. Als het ons lukt om die beide te omarmen en daarmee ook de spanning tussen die krachten, dan ontstaat er iets nieuws: de ervaring van spankracht. Als iets positiefs waar we juist gebruik van kunnen maken. Hij kan ons namelijk helpen om te balanceren tussen die twee krachten. Sterker: om vervolgens zelfs de thermiek te kunnen zoeken om op te zweven.
Deze invalshoek op het beeld voelt als ‘spot on’ voor vandaag. Het zal niet voor niets nu in me opkomen. Bijzonder zoals dat werkt.
Terwijl ik mijn voorbereidingen op de dag tref, merk ik hoe de metafoor bij me blijft hangen. Dieper indaalt, mijn hele lijf doortrekt en als het ware ‘aan mij’ gebeurt. Van binnen voel ik hoe ik zowel mijn vertrouwen als mijn angst ‘uitsla’ als twee vleugels. Zonder daar moeite voor te doen, beide wijd open, in alle vrijheid. En inderdaad, mét die spankracht… Een siddering van avontuur gaat door me heen. Ik zweef op de wind en ben vrij.